Waarschuwing Warning: I am able to write to the configuration file: /home/fair21/public_html/includes/configure.php. This is a potential security risk - please set the right user permissions on this file.
 

  Fair 21 Logo  
   
 










voor haar
shirts korte mouw

shirts lange mouw

topjes

jas, vest & bloes

broeken & leggings

rokjes

jurkjes

sport & relax

lingerie & nacht

verzorging & intiem

schoenen & sokken

sieraden
voor hem
shirts korte mouw

shirts lange mouw

trui, vest & jas

overhemden

broeken

sport & relax

ondergoed & nacht

schoenen & sokken
voor beide
tassen

voor in huis

accessoires

UITVERKOOP

OUTLET
Niet-Klagen Streven

Begin 2009 kreeg FAIR21 een tip van een klant voor een simpel maar inspirerend streven: niet meer klagen. Het is een idee dat over is komen waaien uit Amerika, van de beweging A Complaint Free World. Het lijkt zo simpel maar is moeilijker dan je denkt! Het hulpmiddel dat je gebruikt is een armbandje dat je van arm moet wisselen als je jezelf betrapt op klagen of roddelen. Als je gedurende 21 dagen het armbandje niet meer hebt hoeven wisselen ben je een ander, positiever mens geworden. En dat is niet alleen mooi voor jezelf, maar ook voor je omgeving...

FAIR21 ondersteunt de doelstelling van het project om zoveel mogelijk mensen bewust te laten worden van de klaagcultuur die zo gewoon is geworden. Het project in Amerika gebruikt siliconen paarse armbandjes om je bewustwording te vergroten. Wij hebben er voor gekozen om een eigen armbandje te laten produceren op fairtrade principes, bij het sociale project Panabaj in Guatemala, waar een Nederlands meisje zich inspant voor de verbetering van de levensomstandigheden van de lokale bewoners. Je kan alles over dit project lezen op haar website Lifeandworkguatemala.web-log.nl.

Inmiddels zijn er al 100 armbandjes in omloop en flink wat mensen die minder klagen, of althans daarnaar streven. Twee klanten van onze klanten, Maaike en Timo, houden een logboekje bij van hun ervaringen met het streven om niet te klagen, en dat valt blijkbaar nog niet mee! Lees hieronder hun ervaringen.

Als jij de uitdaging zelf ook wel aan durft te gaan lees dan hier meer over het idee en klik hier voor het bestellen van armbandjes. Het leukste is bovendien als je ook anderen kunt stimuleren om ook mee te doen. Je kan bijvoorbeeld met al je collega's van je werk meedoen, of je hele familie! Bovendien kan FAIR21 de prijzen van de armbandjes verlagen als je er meerdere afneemt. Neem hiervoor contact op met FAIR21.

Veel succes!

LOGBOEK MAAIKE EN TIMO (laatste update 02-04-09)


Timo 0
Sinds vorig jaar ben ik bezig om te stoppen met klagen. Dit begon na de aanschaf van het boekje: Een betere wereld van de heer Will Bowen. In het boekje wordt uitgelegd, dat het bandje niet per se nodig is. Je kunt het ook doen met een muntje in je broekzak, of met je horloge. Mijn ervaring is dat het wel het beste werkt met iets om je pols. Dit is omdat het in het zicht is. Het herinnert je er namelijk steeds weer aan. Aangestoken door het fantastische idee van de heer Bowen, bedacht ik dat ik dit voor mijzelf doen kon. En daar ben ik nog steeds mee bezig… Maar (nog) mooier leek het mij, als ik anderen ook het bandje met het daarbij behorende verhaal kon (mee)geven. Dus terwijl ik regelmatig mijn bandje van de ene pols wisselde naar de andere ontstond het idee om FAIR21 te benaderen om hierin te assisteren. Saske (de eigenaresse van FAIR21) vond het idee van het-verbeteren-van-de-wereld-door-te-stoppen-met-klagen een krachtig idee. Alleen om het paarse siliconen armbandje te importeren en beschikbaar te maken voor FAIR21 klanten, dat strookte toch niet helemaal met waar FAIR21 voor staat. Toen ontstond het idee, om het bandje te laten maken in een atelier waar FAIR21 reeds zaken mee deed.
Bij het boekje zit één paars armbandje waarmee ik begonnen ben. Tot nu toe heb ik maximaal 10 dagen aaneengesloten het paarse bandje aan een en dezelfde pols weten te houden. Jammer genoeg brak deze, evenals een tweede exemplaar. Dientengevolge droeg ik deze dan maar in mijn broekzak, maar dit werkte toch minder goed. Ik was er minder bewust mee bezig. Ik bleef steken bij de 10 dagen. Dit hing ook samen met hetgeen waarom ik hieraan begonnen ben. Ik vond - half bewust, en half onbewust - dat ik nogal wat te klagen had.


Maaike 0
Wij hadden thuis bijna geen regels, behalve deze: "Je mag niet zeuren, niet zaniken en niet janken." Die kende ik als peuter al uit mijn hoofd. Natuurlijk mocht ik best heel hard brullen als ik mijn knie had opengehaald en natuurlijk haalde ik net als iedere driejarige af en toe mijn ouders het bloed onder de nagels vandaan. Maar daar waren grenzen aan, en die lagen besloten in de mantra "niet zeuren, niet zaniken en niet janken." Eigenlijk een heel gezonde, nuchtere opvoedgedachte. Wat is daar dertig jaar later nog van over!? Er gaat geen dag voorbij of er valt wel wat te mopperen. Tenminste, tot voor kort. Tegenwoordig draag ik een magisch armbandje. Niet meer klagen? Ik vraag me af of dat kan. Maar ik raak wel geprikkeld door de aansporing om verandering te brengen in een situatie waarover ik bijna als vanzelf zou gaan klagen. Nog voordat ik mijn armbandje heb omgedaan, heeft het project me al ingrijpend aan het denken gezet. Het blijkt namelijk dat ik veel vaker invloed kan uitoefenen op mijn eigen omstandigheden dan ik zelf dacht.


Maaike 1
Tijdens een etentje bij een jarige vriendin vertel ik over het niet-meer-klagenproject. De reacties zijn gemengd; de meiden met banen in het onderwijs merken grappend op dat je zulke armbandjes wel gratis kunt gaan uitdelen onder docenten, die er immers om bekend staan dat ze veel klagen. Zelf willen ze het wel eens proberen, drie weken niet klagen. Natuurlijk zijn er ook altijd weigeraars. Klagen is toch een soort voorrecht.
Bij thuiskomst open ik de brievenbus. Daar is mijn pakje: armbandjes! "Oh, shit," denk ik. (In mezelf, niet hardop. Was dat al klagen?) Nu is het menens. Ik doe mijn armbandje om. Maar het is avond, ik ben alleen thuis, dus wat zou ik moeten klagen en tegen wie?


Timo 1
Inmiddels is het medio maart 2009, en heb ik een FAIR21 Pitobandje om mijn pols. En hoewel ik er minder intens mee bezig was toen het paarse bandje in mijn broekzak zat, merk ik dat ik de afgelopen maanden een andere kijk op zaken aan het ontwikkelen ben. Sinds woensdag ben ik weer actiever (want een bandje om m’n pols) bezig om niet te klagen. De finish van 21 dagen klaagvrij is nog ver weg, maar ik ben vastbesloten daar te komen. Om het ietwat te vergemakkelijken ben ik nu bezig om mensen in mijn directe omgeving te 'verblijden' met een Pitobandje in combinatie met een printje van de brief die ook op de site terug te vinden is.


Maaike 2
Het is een bijzonder gevoel, zo'n armbandje. Ik draag eigenlijk nooit een armband. In de trein vraag ik me af of mensen iets aan mij zien. "Ik klaag niet, merken jullie dat niet!?" Onbewust luister ik nog meer dan anders de telefoongesprekken in de coupé af. Zit er toevallig iemand te klagen of te roddelen? Ha, betrapt! Maar met het schaamrood op de kaken bedenk ik dat een telefoongesprek afluisteren minstens zo kwalijk is als roddelen. Het armbandje gaat naar mijn andere pols. Hmm, dat is wel even wennen. Eigenlijk zit het helemaal niet lekker, een armband naast mijn horloge. Gelukkig heb ik het niet hardop gezegd.


Timo 2
De Dikke van Dale geeft voor klagen het volgende aan:
Kla-gen klaagde, h geklaagd 1 droefheid of pijn door geluiden of woorden te kennen geven 2 zijn misgenoegen of ontevredenheid uiten. Met dit in je achterhoofd, kun je de vraag stellen of wat je zegt/vind over iets wel in verhouding is. Dit is reeds een begin van de bewustwording.

Voorbeeld: Als het bijvoorbeeld regent en je bent op weg naar je werk, dan lijkt het logisch om hier over te klagen. Vrijwel iedereen heeft immers wel eens een opmerking als het gaat over regen. Wanneer je er echter bewust(er) naar kijkt dan kun je je afvragen, of de regen je zoiets als pijn geeft. En is het zo dat het klagen over het feit dat het regent, maakt dat het stopt met regenen? Als je daarin meeneemt dat het ongeveer 7% van de tijd regent, dan is dit dus een mooi voorbeeld waarom je hierover niet hoeft te klagen. Iedereen weet dit eigenlijk wel. Er even over klagen/praten heeft de functie van medestanders vinden. En voor regen is dit in feite niet zo erg. We praten natuurlijk vaak over koetjes en kalfjes. Toch is het zo dat wat je doet/zegt dat trek je aan. Maak je je ervaringen negatief door er over te klagen, dan voelt een dag ook negatief. Stap je echter opgewekt en vol energie je bed uit, dan is de dag vaak ook veel prettiger. Je laat je minder snel uit het veld slaan. Probeer het maar eens om regen als iets positiefs te labelen. Goed voor de tuin, dingen spoelen schoon, enzovoorts…


Maaike 3
Vandaag stap ik met mijn verkeerde been uit bed. Het is zo'n dag dat je haar niet zit en alle kleren stom staan. Ik zou het liefst terug in bed kruipen, maar in plaats daarvan sla ik mijn ontbijt over en mis op de valreep alsnog de trein. Inwendig brullend wacht ik een half uur op de volgende. De zon schijnt, maar mijn gezicht staat op onweer. Heb ik al geklaagd? Het labeltje van mijn trui jeukt. De bejaarden die achter me zitten, kramen onzin uit. Uit nijd over alles koop ik bij aankomst op het station een mascara die ik helemaal niet nodig heb. Waarschijnlijk op dieren getest. Nog een geluk dat ik in dit soort buien niet tot ergere dingen overga.
Tijdens de werkgroep zeg ik weinig. Eigenlijk zeg ik helemaal niets. Ik stel ook geen vragen. Wat zou ik moeten vragen? In de pauze glip ik ertussenuit en loop een rondje door de stad. Als ik bij terugkomst een medestudent op me af zie komen duik ik met mijn jas achter de kapstok weg. "Het lijkt wel alsof je al de hele dag iedereen loopt te ontvluchten!" merkt hij op. En daar heeft hij gelijk in. Als ik nu aan een gesprek begin, is er geen houden meer aan: dan ga ik zitten zaniken en dat wil ik nu juist niet! "Ik heb mijn dag niet," geef ik toe. "Dus ik probeer met niemand te praten." Hij schiet in de lach, herkent het, oordeelt er niet over; en ik voel me merkwaardig opgelucht. Heb ik nu eigenlijk geklaagd? Dat ik mijn dag niet heb is een feit, dat valt niet te ontkennen. Je kunt je wel afvragen of de oorzaken legitiem zijn. En ik ben blij dat ik mijn ongenoegen even met iemand heb kunnen delen... Voor alle zekerheid verwissel ik toch het armbandje.


Timo 3
In Nederland kennen we een traditie op het gebied van klagen. Er is geen koe zo bont… Zelf werk ik o.a. samen met mensen die uit Ghana komen. In Ghana klagen ze vrijwel niet. Eén van hen vertelde me dat als hij op vakantie naar Ghana is, dat hij dan moet omschakelen…

Sinds ik het Pito-bandje van Fair21 ben gaan dragen, ben ik weer actief bezig om niet/minder te klagen. Dit lukt me dit de ene dag beter dan de andere dag. Sommige dagen beginnen goed, maar dan loop ik tegen dingen aan die voor ik het bandje droeg reden waren tot klagen. En als vanouds zit ik zo weer in de energie van het erover klagen. Wat (al) wel verandert is is dat ik breder probeer te kijken naar hetgeen ik over klaag.


Maaike 4
"Mijn armbandje lubbert nu al", pruttel ik tegen mijn vriend, die in de lach schiet: "Wissel maar weer!" Het is natuurlijk niet zo verwonderlijk, want juist in de eerste week heb ik dat erg vaak moeten doen. Hoewel ik het armbandje trouw draag, wordt mijn reflex om steeds te wisselen al wat minder. Het werkt als een goede bewustmaker, maar dat doet het ook zó wel. Een nadeel is dat ik mijn momenten van zwakte dus niet zo nauwkeurig meer bijhoud...


Timo 4
In veel bedrijven in Nederland hanteren mensen de insteek: dat is mijn verantwoording niet, dus ik ga mij er ook niet druk om maken. Als je er zoals ikzelf tegenaan loopt dat iets 'niet loopt' dan probeer ik nu te kijken naar wat ik er dan wel mee kan. Dit varieert van wat het is, maar voor veel dingen werkt het zo dat als je geen onderdeel van de oplossing kunt/wilt zijn, dan ben je daarmee een soort van onderdeel van het probleem. Al is het maar in je hoofd. Veel dingen zijn met kleine stapjes een andere kant op te 'duwen' Het er bij laten zitten geeft vaak ook geen goed gevoel. Zodoende leek het me een goed plan om mensen in mijn directe omgeving te voorzien van een Pito-bandje. Zo heb ik mijn directe collega’s er allemaal een gegeven. De meesten reageren positief. Ik ben hier zelf al even mee bezig, en ik heb het er ook al met veel mensen over gehad. Dus voor velen was het idee al wel bekend. Alleen is het gaan dragen van het bandje natuurlijk weer een volgende stap. Hier komt nog bij, dat het voor een deel van mijn collega’s niet toegestaan is om tijdens de werkzaamheden sieraden te dragen.


Maaike 5
Oeps... Zomaar een dag rondgelopen zonder het armbandje. Nergens aan gedacht. Geklaagd? Zou het niet weten. Even de goede bedoelingen opfrissen!




Timo 5
Inmiddels komen er ook mensen naar mij toe voor bandjes. Tot nu toe heb ik ca. 30 bandjes weggegeven. En elk bandje heeft de mogelijkheid tot een domino-effect. Er ontstaan nu – op mijn werk – gesprekken die er vaak in resulteren dat we het bandje mogen omwisselen, maar waarvan ik zeker weet dat we het er niet op deze manier over gehad zouden hebben zonder het bandje. En dat hoort ook bij het proces van bewustwording.


Maaike 6
Aantal keren gewisseld sinds de start: niet meer te tellen. Gemopperd op: mijn kat, die het nodig vindt om vlak voordat er bezoek komt een drol middenin mijn woonkamer te deponeren; mijn vriend, die – per ongeluk, hoor! – een bakje crème fraîche ondersteboven in de gootsteen kiepert; mezelf, om allerlei uiteenlopende redenen. Geklaagd over: de hoge energierekening, het weer, spierpijn (ik moest zelf zonodig op yoga, maar dan wil ik er wel over klagen als het zeer doet!) en de vorige bewoner van mijn huis, die zijn post maar niet komt ophalen. Ik heb nu al drie avonden voor niets op hem zitten wachten. Dus ja, dan komen er weleens wat lelijke woorden over mijn lippen. "Je kunt dat armbandje wel gewoon laten zitten," zegt vriendlief. "Dat was namelijk klagen en roddelen tegelijk."


Timo 6
Dankzij is het bandje is er inmiddels het nodige in werking gezet. Ik ben er voor mijzelf nog steeds niet. Want nog steeds maar 10 dagen maximaal niet geklaagd. Maar toch voelt het goed.



Maaike 7
Met vriendinnen afgesproken om wat te gaan drinken; voor twee van hen heb ik ook armbandjes besteld. De kroeg waar we elkaar treffen zit bomvol. Om er binnen te komen moet ik door een smerig rookgordijn. Aan de bar zie ik groepjes zelfingenomen yuppen hard lachen boven hun hippe drankjes. Geen vriendin te bekennen; blijkbaar ben ik de eerste. Ik sms de meiden: "Wat een verschrikkelijke tent! Hier gaan we dus niet zitten!" Tja, digitaal pruilen telt ook mee. Wisselen dus. Later, aan een rustig tafeltje in een ander café, komen de armbandjes en de begeleidende brief op tafel. Het idee van een klaagvrije wereld komt nog eens ter sprake. En dat is maar goed ook, want het herinnert mij weer even aan mijn voornemen, dat al bijna drie weken oud is...


Timo 7
Inmiddels ben ik hernieuwd - want een Fair21 bandje - een aantal weken bezig. En ik kan zeggen dat het makkelijker wordt. Okay ik ben er nog niet in geslaagd om de 21 dagen te halen. Maar inmiddels ben ik 15 dagen onderweg met hebt bandje nog steeds aan mijn linkerpols.



Maaike 8
Tijdens een 'Neven en Nichtendag' voorzie ik mijn nichtje spontaan van een armband inclusief tekst. Ik heb, als een echte ambassadeur, de armbandjes steeds in mijn tas zitten voor als ik er met iemand over in gesprek raak (hoewel het om kleine aantallen gaat, maar toch!). Mijn nicht vindt het een interessant idee, ze doet het armbandje direct om. De neven laten zich niet overhalen om met een boon om hun pols te gaan rondlopen, maar het is wel een leuk gespreksonderwerp tijdens onze gezellige maaltijd. Net als Timo ervaar ik een beetje het sneeuwbal-effect; iedereen bij wie ik dit aankaart reageert met herkenning en de wil om iets te veranderen.


Timo 8
Tot voor kort was ik iedere keer als er even iets tegenzat gewend om te klagen. Maar omdat dit in zekere zin negatieve energieën zijn, ging ik vaak bekaf naar bed. Dit terwijl ik zowel fysiek als geestelijk niet enorm veel gedaan had op zo’n dag. Doordat ik nu vaker luister in plaats van kolen op het vuur te gooien door mee te klagen, merk ik dat dat me ook minder leeg trekt. En doordat ik andermans klagen aanhoor, in plaats van er aan mee te doen, blijft het ook meer bij de ander. De tegenpartij heb ik daarmee een signaal gegeven dat ik niet wens te klagen. Dus als er wat geklaagd moet worden, dan zoekt men mij minder snel op. En zo wordt het voor mij meteen weer makkelijker om mijn niet-klagen-streven te bewerkstelligen.


Maaike 9
Ik ben nu een maandje bezig. Met niet-klagen gaat het best aardig, maar het bandje is zo ver uitgerekt dat ik het eigenlijk niet meer kan dragen. Dat zegt meer over mij dan over de kwaliteit van het armbandje: ik heb echt heel vaak moeten wisselen. Maar net nu ik de smaak te pakken begin te krijgen (14 dagen? Niet gek!) hangt het elastiekje er wel erg uitgelubberd bij! Het is niet fraai en bovendien ben ik bang het bandje kwijt te raken. Wat nu te doen met mijn project en met de pito-boon? Eindeloos nieuwe armbandjes bestellen, net zo lang tot ik – nee. Gelukkig kan ik zelf ook een beetje knutselen. Ik peuter de pitoboon van het elastiekje af, met respect voor degenen die het erop hebben genaaid, en maak mijn eigen niet-meer-klagen-armbandje.


Timo 9
Vaak zijn er zaken die het voorheen 'uitlokten' om over te klagen. Inmiddels zijn er nog steeds dezelfde zaken, alleen hoor ik mijzelf er anders over spreken. Meer in de trant van: als ik/we dit of dat nu eens doe/doen. Voor mijzelf probeer ik er in ieder geval iets aan te doen. En als dat niet (meteen) werkt wat natuurlijk kan, dan laat ik me daar niet door uit het veld slaan. Rome is immers ook niet in een dag gebouwd.


Maaike 10
Pasen! Ik ga wandelen met twee vriendinnen en deel mijn laatste armbandje uit. Nou hebben we vandaag makkelijk praten: het is stralend weer, we drinken lekkere koffie, zien mooi landschap en allerlei vogels. We lopen, praten en zwijgen. Ik zou echt moeten zoeken naar iets om over te klagen. De vriendin-zonder-armband weet wel iets: “Omdat jullie niet meer mogen klagen, moet ik nu degene zijn die alles uitspreekt wat niet deugt!” Hondepoep, vertraging, kleine irritaties: als er een vaste hoeveelheid negativiteit en positiviteit in de wereld is, ontlopen wij eigenlijk onze verantwoordelijkheid om de minpunten die er nu eenmaal zijn aan de orde te stellen, is haar theorie. Dat betekent dat de mensen die nog steeds bereid zijn om wél te klagen, MEER moeten klagen – omdat wij het niet meer doen!
Zou het?


Timo 10
Ik merk dat het lastig is om te bepalen of iets klagen is of constateren. Want er zijn natuurlijk altijd zaken die voor verbetering vatbaar zijn. Hierbij pas ik een soort van principe toe, zoals ook in het boekje Een betere wereld wordt aangegeven voor 'roddelen' Wanneer je iets over iemand zegt wat je niet zo zou zeggen als die persoon er bij zou staan, dan is het roddelen/kwaadspreken. Wanneer ik nu iets aankaart over een proces wat m.i. voor verbetering vatbaar is, dan probeer ik dit zo te verwoorden dat het voor eenieder zo concreet mogelijk wordt. Zonder dat ik daar allerlei 'persoonlijke' zaken aan probeer toe te voegen. Dus bijvoorbeeld: je besteld in een restaurant soep vooraf, en deze is duidelijk niet warm genoeg. Dan vraag je aan de ober of deze de soep terug wil brengen naar de keuken om deze op de juiste temperatuur te laten brengen. Nu constateer je. Wanneer je echter zegt tegen de ober: hoe durft u mij deze lauwe soep te serveren, dan klaag je.


Maaike 11
Niet alleen ben ik me veel bewuster van de talloze momenten dat ik op het punt sta om onnodig een flink potje te klagen, ik merk ook dat ik in veel gevallen succesvol probeer om daar een positieve gedachte tegenover te stellen. Voor elk kleinigheidje dat misschien wat minder aangenaam is, kan ik wel zeven heel erg leuke dingen bedenken om tevreden, dankbaar en blij over te zijn. Dat neemt niet weg dat ik weleens zwaar op de hand ben. Als ik naar mijn eigen klaag-gedrag kijk, heeft dat meestal niet met hele concrete zaken te maken. Ik kan best piekeren over een moeilijke beslissing, bezorgd zijn over de goede afloop van iets, met mijn ziel onder m'n arm om een lastige opdracht heen draaien of gewoon een dag in mineur doorbrengen, met een wolkje voor de zon. Dát gedrag uitschakelen is een project voor gevorderden, denk ik. Daarvoor is een armbandje niet voldoende: daar moet ik misschien een speciale trui voor aantrekken!


Timo 11
En op mijn werk? Daar heb ik tot nu toe meer dan 20 bandjes weggegeven. Ik geef ze weg, omdat ik het idee om te stoppen met klagen zo goed vind. Gaandeweg kwam ik erachter stoppen met klagen iets is wat je dit uiteraard voor jezelf moet doen. Maar wanneer ik mijn directe leefomgeving hierover vertel en ze tevens van een bandje met het verhaal voorzie, dan werkt dit door op meerdere niveaus.
  • Ten eerste ontneem ik mijzelf in zekere zin de mogelijkheid om er mee te stoppen. Want iedereen weet dat ik hier mee bezig ben.
  • Ten tweede ben ik er achter gekomen dat er dankzij het bandje gesprekken ontstaan welke inhoudelijk verder gaan. We zijn immers in ons achterhoofd bezig om te stoppen met klagen. En dit veroorzaakt allerlei processen bij iedereen die hier mee aan de slag gaat.
  • Ten derde is het leuk om te zien wat dit allemaal teweeg brengt. De ene persoon doet het bandje meteen om en begint er direct mee. Een ander laat blijken het een heel goed idee te vinden, maar doet er ogenschijnlijk niet zo veel mee. Weer een ander geeft het bandje terug, omdat het niet te doen is. Een ander vind het uitdelen van de bandjes overdreven. Weer iemand anders vraagt om meer bandjes, enzovoorts…


    Maaike 12
    Het ging zo lang goed! Ik was hard op weg het zonnetje in huis te worden! En sinds gisteren ben ik weer terug bij af. Ik zat potverdorie bijna aan de 21 dagen. Nou ja, om eerlijk te zijn: ik was de tel kwijt, maar dat is alleen maar een goed teken. Ik vond dat ik me in de gegeven omstandigheden heel aardig aan het handhaven was; zelfs de Grote Tentamen- en Werkstukweken heb ik zonder kleerscheuren doorstaan. Bijna een pluim verdiend dus, maar dan had ik toch echt even buiten mijn huisdieren gerekend. Als je niet van katten houdt, moet je dit stukje maar overslaan!

    De regel is, sinds een jaar of elf alweer, dat de poezen 's nachts op mijn voeten mogen liggen. En de andere regel is, dat het hoofdeind van mijn bed voor hen verboden terrein is. Nummer één nestelt zich direct als ik ga slapen zwijgend aan mijn voeteneind: vooral in de winter vormt ze een welkome warmtebron. Nummer twee bedenkt meestal na een poosje: "hé, dat wil ik ook wel!" en neemt een lompe sprong, waarbij ze mij opschrikt en nummer één zodanig de stuipen op het lijf jaagt dat het altijd even op een klein territoriumoorlogje uitdraait. Dat is allemaal deel van de rituelen: ingecalculeerd, geaccepteerd, vertrouwd. Maar wat nummer twee nou weer gepresteerd heeft: zo'n partij rellen kan ik me niet heugen. Om kwart over twaalf zit ze praktisch bovenop mijn hoofd. Ik spreek haar streng toe en smijt haar naar het eind van het bed. Ze ondergaat het luid knorrend. Om half twee wil ze eten: ik word wakker omdat ze met haar voorpoten de haren uit mijn hoofd aan het 'melken' is. Om kwart voor drie wil ze geaaid worden. Met haar dikke gat op mijn kussen – ik houd veel van katten, maar dit gaat me echt te ver – geeft ze hartstochtelijk kopjes. Ik blaas, maar dat ontmoedigt haar niet. Tegen vieren wil ze gewoon aandacht. Ze loopt een ommetje linksom, een ommetje rechtsom en dan diagonaal over mijn gezicht. Brullend kieper ik haar van me af. Om halfvijf komt ze even een praatje bij me maken: ik heb een kat van het spraakzame type, volgens de dierenarts omdat ze cypers bloed heeft. Mevrouw kletst de oren van mijn kop. Hoog, laag, kort, lang. Wat hééft dat beest!? Ik weet het niet en ik wil het ook niet weten. Ik wil slapen. Regenbui? Vertraging? Saldo te laag? Chagrijnige caissière? Vies eten? Draai ik mijn hand niet meer voor om. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het is nog steeds geen klagen waard. Maar kom niet aan mijn nachtrust! Ik stap die ochtend bulderend uit bed en doe drie weken optimisme teniet met een fikse driftbui. Wat mij betreft kan iedereen ontploffen. Bekijk het maar met die katten. En klagen? Er is een nieuwe regel. Als je niet geslapen hebt, dan mag dat!


    Timo 12
    Ik heb tot nu toe ca. 50 bandjes weggegeven. Het gratis weggeven is zoiets moois. Als ik er geld voor zou vragen, dan ontneem ik sommigen de mogelijkheid om het te gaan proberen. Want ze hebben net geen geld bij zich, of er is wel een andere reden waarom geld op weerstanden stuit. Het is een investering in mijn eigen kwaliteit van leven. Eenieder die hier (met of zonder bandje) mee aan de slag gaat, gaat iets positiever door het leven. En dat is al winst. En degenen die de grens van 21 dagen gaan halen, die ben ik dankbaar dat ze zover hebben kunnen komen... Gelet op de financiële crisis, heb ik een enorm goede investering gedaan… Ha, ha, ha



    Wordt vervolgd...
    Op naar de 21 dagen klaagvrij!


  •